Sanktuarium przyjemności to taneczno-performatywne działanie wokół tematu uzdrowiska – tytułowego sanktuarium, które skupia uwagę na cielesnym wytchnieniu, zadbaniu i przyjemności.
Wprowadzenie w stan relaksu dzięki choreografii opartej na czynności masażu – praktyce uzdrawiania, postrzeganej jako doświadczenie totalnej przyjemności, którą możemy podarować sobie, ale również innej osobie. Masaż, poprzez dotyk, nacisk, ale także dźwięk, wywołuje intensywne reakcje ciała: od błogości i głębokiego rozluźnienia po nieoczekiwane emocjonalne uwolnienia. Ciało i dotyk stają się narzędziami refleksji nad regeneracją, obecnością i przyjemnością jako długotrwałym procesem.
Kontynuacją jest działanie performatywne w obecności wody, która budzi skojarzenia zdrowotnych źródeł, relaksujących dźwięków term, tężni i uzdrowisk poprzez co przywodzi na myśl regenerację. Woda może być symbolem oczyszczenia dosłownie, ale też metaforycznie, poprzez przepływ, upływ czasu.
Czarna woda z czarnej fontanny-statuy-kobiety stwarza przestrzeń kuracyjną, gdzie widzowie mogą siąść przy źródełku i zastanowić się nad tym co nas zatruwa, a co uzdrawia.
Choreografia i wykonanie: Magdalena Kowala i Anna Zglenicka
Muzyka: Wojciech Wilk, Piotr Chęcki
Dofinansowano ze środków Województwa Pomorskiego i z programu wparcia pracy twórczej Goyki 3 Art Inkubatora.
