Wydarzenie odbędzie się w języku polskim i angielskim.
Zapraszamy na spotkanie w ramach otwartych pracowni trzech rezydentek, które aktualnie pracują w Goyki 3 Art Inkubatorze.
Patrycja Orzechowska, która w ramach programu Rotacyjnej Pracowni korzysta z przestrzeni na poziomie – 1, opowie o pracach nad trwającym projektem „Uśpiony ogród” realizowanym dzięki Stypendium Kulturalnemu Miasta Gdańsk.
Klaudia Januško oraz Nik Timková – rezydentki wyszehradzkiego programu rezydencji „Dekonstrukcja mitów: rezydencje artystyczne w regionie 4V”- zaproszą do doświadczenia środowiska swoich projektów rezydencyjnych w przestrzeni sali kominkowej na parterze. Opowiedzą o rozwijanych projektach i inspiracjach do nich z czasu w Sopocie. Prace Timkovej i Januško powstałe w Sopocie podczas rezydencji „Dekonstrukcja mitów” będą prezentowane w 2027 roku w ramach wystawy zbiorowej wszystkich osób uczestniczących w programie w siedzibie AQB Budapeszt.
Będzie to okazji do spotkania, rozmowy i nawiązania kontaktów z rezydentkami. Wydarzeniu będzie towarzyszył brunch.
Pozostali partnerzy programu rezydencji: MeetFactory w Pradze, K.A.I.R. Koszyce, AQB Budapeszt.
Pogram „Dekonstrukcja mitów: rezydencje artystyczne w regionie 4V” jest wspierany przez Fundusz Wyszehradzki.
Patrycja Orzechowska – artystka wizualna, autorka książek artystycznych (KINDERTURNEN / MEDIUM / DEADLINE. Never Ending Story). Zajmuje się obiektem, ceramiką, instalacją, fotografią, kolażem, grafiką użytkową i zbieractwem. Najbardziej lubi płodozmian. Absolwentka Wydziału Malarstwa
i Grafiki, o kierunku grafika na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku oraz Interdyscyplinarnych Studiów Doktoranckich Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. Wielokrotna stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Marszałka Województwa Pomorskiego i Prezydenta Miasta Gdańska. Laureatka nagród: Rektora Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku na Gdańskim Biennale Sztuki 2020 oraz Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury w 2020 roku. Jej prace były prezentowane na stu pięćdziesięciu wystawach indywidualnych i zbiorowych, znajdują się w kolekcjach prywatnych i publicznych, m.in.: Muzeum Sztuki w Łodzi, NOMUS Muzeum Narodowym w Gdańsku, Muzeum Żydów Polskich POLIN, Galerii Arsenał w Białymstoku i Gdańskiej Galerii Miejskiej. Mieszka i pracuje w Gdańsku.
Klaudia Januško – urodzona w 1998 roku w Szegedzie. W 2024 roku ukończyła studia na kierunku malarstwo na Węgierskim Uniwersytecie Sztuk Pięknych. Studiowała na kierunku kultury wizualne, kuratorstwo i sztuka współczesna na Uniwersytecie Aalto w Finlandii, korzystając ze stypendium Erasmusa. Jej badania były finansowane przez Nowy Narodowy Program Doskonałości oraz BRAWE, węgiersko-turecki międzynarodowy projekt feministyczny. Od 2022 roku brała udział w wielu wystawach zbiorowych na Węgrzech, m.in. w Liget Gallery, Knoll Gallery i acb Gallery, a także w Atenach, Helsinkach, Paryżu i Nowym Jorku. W 2024 roku odbyła staż kuratorski w SÍM Residency na Islandii, gdzie badała lokalne skutki zmian klimatycznych i warunki społeczne islandzkich kobiet z perspektywy ekofeministycznej. W 2025 roku zdobyła nagrodę Kassák Contemporary Art Prize i znalazła się w finale konkursu TÓTalJOY Award oraz programu ACAX & Residency Unlimited w Nowym Jorku. Ostatnio, dzięki wsparciu stypendium, uczestniczyła w dwumiesięcznym programie rezydencyjnym Cité Internationale des Arts w Paryżu.
Jej badania koncentrują się na przedstawianiu i narracjach postaci kobiecych w grach wideo, filmach akcji i horrorach. W swojej pracy bada potencjalne powiązania między cyberfeminizmem a neomediewalizmem. Poprzez wyolbrzymianie estetyki i profanacyjnych elementów gier wideo stara się podważać z góry ustalone role kobiet i romantyzację przemocy wobec kobiet. W swojej praktyce artystycznej odkrywa różne aspekty przemocy wobec kobiecego ciała zarówno w przestrzeni online, jak i offline, odnosząc się do wyjątkowo wysokiego wskaźnika przemocy domowej wobec kobiet na Węgrzech.
Nik Timková – urodzona w 1986 w Koszycach. Jest artystką wizualną mieszkającą w Pradze. Jej twórczość łączy obiekty tekstylne i instalacje z kolażami cyfrowymi i formami performatywnymi. Tworzy scenograficznie skomponowane sytuacje, w których przeplatają się sfera intymna i instytucjonalna, a uwaga przenosi się z samego patrzenia na ucieleśnione doświadczenie przestrzeni. Jest współzałożycielką platformy Björnsonova, członkinią kolektywu A.M.180 (Galerie A.M.180 i festiwal Creepy Teepee), a obecnie wykłada na Akademii Sztuk Pięknych w Pradze.