Justyna Hrycyk (literatura) – pisarka, artystka, kuratorka wypoczynku, pasjonatka cukiernictwa oraz fanatyczka czipsów duszków. ukończyła wrocławski uniwersytet medyczny na kierunku lekarskim. w swojej twórczości skupia się na tematach relacji i wspomnień, przepuszczanych przez empiryczny pryzmat ciała. autorka książki prozatorskiej „girl dinner” (wydawnictwo Cyranka, premiera wiosną 2026). jej ulubiony cytat to „wszystko wszędzie naraz”. żyje w rozkroku pomiędzy wsią a miastem; obecnie, na chwilę, w Warszawie.
otwierała oczy po to tylko by natychmiast z powrotem je zamknąć i leżeć tak, aktywnie odpychając świadomość przeszywającej obecności poranka. trzy, cztery, pięć. odgrywała opór, przez zaniechanie – czas jednak wdzierał się jej pod skórę, wpełzał do nosa i uszu, w ciągu kilku minut zmuszając do kapitulacji czułym szeptaniem: marnujesz mnie. wstawaj. wstawała więc, zaciśniętymi w pięści dłońmi trąc sklejone powieki, wsuwała stopy w kapcie i szła zaparzyć kawę. z kubkiem w dłoni wracała do łóżka, opierała plecy o ścianę i otwierała książkę.
aby wygenerować słowa, najpierw należy je przyswoić i strawić. najpierw należy najeść się słów.
po śniadaniu – trening. kładła się na zimnej podłodze, twarzą w dół. dociskała czoło. po kolei unosiła: ręce i nogi. głowę. tułów. skupiała się na ciele. brzuch pełen wyrazów ciążył jej, dość przyjemnie. brzuch pełen wyrazów lubił się z grawitacją. pracował, on i wszystkie mięśnie. przetwarzał treść na ruch, wyrazy na gesty, tekst na formę w przestrzeni.
zanim opowie historię, musi ją przeżyć.
więc jazda – fala. nakładała płaszcz i schodziła do auta. codziennie słuchała innej muzyki, the pussycat dolls, chopin, nowa płyta fountaines d.c., playlista best chello songs, lambrini girls, oklou. czasem włączała radio, wyłapywała serwis informacyjny, aktualne ceny benzyny. ba piosenkach budki suflera i dżemu oczywiście przełączała. na reklamach media expert i agata meble ściszała i zaczynała nucić.
dojeżdżała na miejsce.
parkowała wśród drzew: codziennie zmieniały formę i kolor tak, że czasem musiała spojrzeć pod nogi. poznawała fakturę bruku, stawała na nim, prostując się. musiała przejść – kawałek, zobaczyć morze, zebrać pewne przedmioty i ważne kwestie. gdy wiało, zapinała kurtkę i związywała włosy. dość często wiało, co ją cieszyło. nie nosiła czapki.
mogła wtedy udawać, że wiatr wywiał jej wszystkie myśli z głowy, że wywiał cały potencjał i porwał go, hen, nad horyzont.
(a może nie musiała udawać? może tak właśnie było?)
próbowała poczuć: próbowała przestać próbować, usilnie. próbowała się skupić. próbowała odpuścić, robić krok za krokiem, zauważać: ptaki, schnąca trawę. kolczaste kasztany, to, że coś się rozkłada, śmierdzi. to, że coś ma kolor taki, a coś innego inny. to, że wokół niej są ludzie ale jest też przestrzeń, szara, bez nich. że ta przestrzeń to niebo i woda. że woda jest zimna, wyrzuca na brzeg meduzy. że woda jest skłębiona i ciemna. że sól z wody osadza się na drewnie i śmieciach. że w śmieciach są muszle i kamyki. że w muszlach coś żyje bądź też nie.
że może wejść do wody, że woda ja uniesie (bądź też nie).
wracając, nuciła. naśladowała ptaki, próbując rozmawiać, czasem wydawała gardłowy dźwięk: grrr, wrr. ostrzeżenie, rytm. co chwilę schylała się, by podnieść przedmiot, w jakiś sposób istotny. przedmiot, o którym chciała pisać. pióro. kasztan. kamień. bursztyn. kapsel. liść. przykładała je do ucha, po kolei, potem zrzucała z wysokości, toczyła po podłożu. słuchała, co mają do powiedzenia. pytała: o czym jest ta cała kanciastość bądź jej brak? jaki miałbyś tytuł, gdybyś stał się książką?
tak im groziła.
willa stała w parku: dochodząc do drzwi, czuła ucisk w gardle i w dole brzucha. podskakiwała. wspinając się, liczyła stopnie, od tyłu: trzydzieści, dwadzieścia dziewięć, dwadzieścia osiem… na przedostatnim przystawała, na chwilę. uspokajała oddech, wyciszała puls. podchodziła do drzwi pokoiku, otwierała je, zdejmowała płaszcz, siadała przy biurku. wyjmowała z kieszeni przedmioty, układała je równo, powoli, wzdłuż krawędzi. zapalała światło. rozpuszczała bądź związywała włosy, prostowała się bądź garbiła. otwierała komputer. podnosiła wzrok.
za oknem drzewa i niebo, nie poznawała ich. przez szpary w futrynach wdzierał się czas, wpełzał do jej otwartych ust, moszcząc się na języku, rozpuszczając się w słodko-gorzkie słowa:
marnujesz mnie.
tak wyglądał najlepszy czas w jej najlepszym roku. wieczorem brała prysznic, rozczesywała włosy. czasem, kładąc się do łóżka, mogła pomyśleć: dziś napisałam słowo lub dwa. czasem była to prawda.
to jej wystarczyło.
